نقدی بر سینمای ایران

بدون تصمیم قبلی نشستم پای لب تاب و تصمیم گرفتم یک فیلم ببینم! خیلی اتفاقی فیلم گیتا را انتخاب کردم و دیدم. طبیعی است که از بازیگران خوبی مثل حمید رضا آذرنگ و مریلا زارعی بازی های خوب و درخشان ببینیم اما مسئله ای که مکررا بعد از دیدن فیلم ها فکر و ذهنم رو مشغول می کنه پیام فیلم های ایرانی است.
اساسا فیلم و سریال و حتی تئاتر!
واقعیت اینه که بعد از هر فیلم با خودم فکر می کنم خب الان من باید چی از این فیلم یاد می گرفتم؟ و همیشه این سوال ، سوال باقی می مونه و به جواب ختم نمیشه! فیلم های ما اکثرا توصیف یک وضعیت هستند که اتفاقا اون وضعیت ها بسیار تکرار شده و کلیشه ای و حتی بخشی از زندگی روتین همه ی آدم هاست و هیچ چیز قابل تاملی(بندرت) در اون دیده نمیشه! و در نهایت اینکه احساس می کنم فیلم های ما اساسا فاقد پیام هستند. مضمون و محتوای (اکثر) فیلم های ایرانی رو به راحتی میشه 5 دقیقه بعد از پایان فیلم و فراموش کرد و این یعنی اینکه اون فیلم فقط تا زمانی ما رو درگیر کرده که به تماشاش نشسته بودیم(تازه بعضی فیلم ها حتی موقع تماشا هم ادم رو وارد بازی نمیکنن). در عوض فیلم های هالیوودی ساعت ها و حتی روزها ذهن آدم رو درگیر می کنه و این نشونه ی عمق یه فیلم و میزان تاثیرگذاری اون بر مخاطبه!

از طرفی گاهی بعد از دیدن فیلم های ایرانی وقتی احساس می کنم چیز زیادی از فیلم عایدم نشده نقد فیلم رو گوگل می کنم تا اگه نکته ی قابل تاملی در فیلم بوده که از نظر من دور مونده رو بفهمم اما در نقد فیلم های ایرانی هم می بینم که اصلا کسی به محتوای فیلم و فیلمنامه توجهی نداره و یا شاید نکته ی قابل تاملی که قابل ذکر باشه وجود نداشته تا در موردش صحبت بشه! در عوض بعد از دیدن فیلم های هالیوودی وقتی نقد فیلم رو مطالعه می کنم اینقد نکات مختلف در فیلم به دقت بررسی شده که گاهی تمایل به دیدن دوباره ی فیلم پیدا می کنم.

این کم عمقی و سطحی بودن فقط در سینما نیست بلکه در سریال های آبکی هم به وفور دیده میشه و حتی در برخی تئاتر ها! (و اساسا حتی در کیفیت زندگی های خودمان)

برچسبها: نقد فیلم گیتا, نقد سینمای ایران, تئاتر سینما و تلویزیون, هالیوود, فیلم