قضاوت های ظاهربینانه ی من

سال اول تربیت معلم بودم که فهمیدم زندگی با متولدین سال 68 برای من که یکسال از آن ها بزرگترم خیلی اعصاب خورد کن است. نه می فهمیدشان و نه میخواستم بفهممشان؟! تقریبا با هیچکدامشان دوستی چندانی نداشتم و تمام دوستانم در کلاس بغلی بودند. کلاس بغلی یعنی کلاس نابینا ها همه متولد 66 و 67 بودند. کاملا تفاوتشان مشهود بود. خانوم و بی سرو صدا و مسئولیت پذیر و سر به زیر و آداب دان! درست مثل خودم! در عوض کلاس من پر سر و صدا و سر به هوا و بی نهایت شاد و ... بنظرم درست شبیه بدترین کلاس های دبیرستان بود کلاسم! قبل از آمدن استاد بچه های مازندران گرمش می کردند و حسابی لذت هم می بردند. من آنجا لاک پشت وار به لاک خود فرو می رفتم و مدام به این فکر می کردم که واقعا یک سال کم سال تر بودن اینقدر تفاوت به بار می آورد؟!

گذشت و من هیچ وقت به فضای کلاسمان عادت نکردم. حتی همین حالا که گاهی به واسطه گروه ها و شبکه های اجتماعی با بعضی همکلاسی هایم ارتباط برقرار می کنم ، می بینم با گذشت این همه سال و با پذیرفتن این همه مسئولیت جدید(معلم بودن ، همسر بودن و بعضا مادر بودن) هنوز همان رفتارهای خامشان را دارند.

امسال که مجددا دانشجو شدم، با کسانی همکلاس شدم که 7-8 سال از من جوان ترند. واضح تر بگویم دهه هفتادی هستند و من همیشه به دهه هفتادی ها نگاهی ویژه داشتم. توی این مدت خیلی فکر کردم و احساس کردم خیلی احمقانه است اگر آدم هر چیز را که شبیه خودش نیست ، نفرت انگیز یا غیرقابل تحمل بداند. و رفتم که بشناسمشان! مدت ها توی نخ دهه هفتادی ها بودم . دنیایشان را پیدا کردم و به آن ورود کردم. هیجان هاشان را ، علایق شان ، هابی ها و سرگرمی هایشان را ، فیلم های مورد علاقه شان را ، موسیقی مورد علاقه شان را دنبال کردم. چیز عجیبی در خلق و خویشان ندیدم. خصایص و ویژگی های خارق العاده ای دارند که من و هم نسلانم نداشتیم. صراحت دارند ، جسارت دارند. ریسک پذیرند و محافظه کاری نمی دانند. اینها همان چیزهایی ست که ما دهه شصتی ها نداشتیم و چون نداشتیم وقتی دیدیم نسل بعدمان کاملا به این ویژگی ها دست یافته اند، بهشان انگ زدیم. گفتیم گستاخند، بی ادبن ، بی هدفند. اتفاقا بیشترشان خیلی صریح خواسته هایشان را به زبان می آورند. کاری که ما دهه شصتی ها جانمان بالا می آید تا انجامش دهیم. خلاصه اینکه تا به دنیای نسلی ورود نکنی و فقط از دور رفتارهای ظاهری شان را قضاوت کنی ، شروع می کنی به برچسب زدن ، به خود را برتر دانستن ، به فخر فروختن...

-----------------------

** پست قبلی گفتم ملت عشق رو بمناسبت هفته ی کتاب می خونم. خوندم. کتاب پر کششی بود. توصیه می کنم خوندنش رو. حتی به شما دوست عزیز!

برچسبها: قضاوت, دهه هفتادی ها, ملت عشق, کتابخانه, الیف شافاک