اندر حکایت موسیقی

چه زیبا فرموده اند حضرت حافظ:

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست

کلاه داری و آیین سروری داند

و الی آخر...

هر کس را که خدای متعال صدای خوش عطا فرموده و قدرت چه چه زدنی به ایشان ارزانی داشته دلیل بر این نیست که گمان کند جا پای استاد شجریان گذاشته. عزیز من ، برادر من ، اخوی، شما حتی برای انتخاب اسم گروهت هم اینقدر خلاقیت نداشتی که خودت اسم انتخاب کنی . سرچ کردی یه اسم دیدی و جوری تلفظش کردی که دوست داشتی و تازه بعدتر فهمیدی که اشتباه تلفظ کردی ولی تا آخرش با همون تلفظ اشتباه پیش رفتی!

شگفت انگیز این که همه با عشق به استاد شجریان آواز رو شروع می کنند و چون در معنا در می مانند میرن سراغ جنس هایی از خوانندگی که شاید بعدها به کار یک کاندیدای ریاست جمهوری بخورد وگرنه که از سلیقه ما کاملا به دور است. و چه خوشحالم که در آواز اصیل ایرانی و آواز محلی و سنتی جایگاهی جز برای انان که با جان و دل و برای کسب معرفت آمده اند ، وجود ندارد.

و در ادامه حضرت حافط می فرمایند که :

هزار نکته ی باریکتر ز مو اینجاست

نه هر که سر بتراشد قلندری داند...

برچسبها: 1, کم عمق ها, موسیقی سنتی و اصیل, سلیقه موسیقی, نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند